Gebeurtenissen

Blokbuster; 3 minnen, 1 plus

Buster is Engels voor iemand die iets kapot maakt. Een Blokbuster is dus iemand die iets kapot maakt en wiens naam Blok is. Daar hebben we er een van in Nederland. Stef Blok, een echte verwoesteling. Nietszeggende man maar af en toe haalt hij uit. Hij verklaarde de multiculturele samenleving voor niet bestaand, meteen hielp hij de relatie met onze caraibische rijksgenoten naar de knoppen, hij zweemde naar racistische denkbeelden, die terugvoeren naar de oorsprong van de tweede wereldoorlog en hij verknalde de status van de VVD als belangrijkste regeringspartij.

Dat hij de status van de VVD verknalt, is op zich niets nieuws; zijn partijgenoten zijn daar al jaren druk mee, in de terechte overtuiging dat een omvangrijk deel van de Nederlandse bevolking niet bereid is zich ergens anders dan in geld te verdiepen en om die reden steevast bij elke stemronde de VVD kiest. Niet erg constructief, dus hiervoor geef ik Blok een min.

Ik weet zeker dat hij bij zijn verantwoording in de Tweede Kamer na het zomerreces met alle kracht die in hem is (?) zal ontkennen, dat hij op enigerlei wijze een relatie heeft willen leggen met de racistische, discriminatoire jaren veertig van ‘Der Adolf’. Dat wil ik graag geloven maar het is wel een gevoel dat hij heeft achtergelaten. Het betekent dat hij weinig benul heeft van communicatie. Het was een veel te wilde gedachte om de speech, die zijn ambtenaren voor hem hadden geschreven, terzijde te schuiven en los te gaan op spontaneïteit. Dat wijst op een schrijnend gebrek aan zelfkennis. Opnieuw niet meer waard dan een min.

Hij is een regelrechte eikel, als hij stelt dat Suriname een failed state is, want, als het al klopt en daarover past ernstige twijfel, zelfs met Bouterse als baas, is Blok als lid van het huidige kabinet en minister van buitenlandse zaken medeverantwoordelijk voor dat feit. Hoe je het ook wendt of keert: een dikke vette min, daarover geen twijfel.

Dan tot slot de constatering, dat de multiculturele samenleving genetisch bepaalde hindernissen kent. Daarin kan ik hem geen ongelijk geven. Als witte zoek je je vrienden eerder onder witten dan onder gelen, bruinen of zwarten. Als zwarte voel je automatisch meer affiniteit, meer gelijkwaardigheid met een andere zwarte en minder vanzelf met een andere kleur. Kijk naar de Verenigde Staten, waar wit en zwart ook na honderden jaren nog altijd moeite met elkaar hebben. En de VS is niet het enige land met dit probleem. Het is de impliciete aard van de mens om instinctief terughoudend te staan tegenover niet-eigen kleuren.

Dat is de reden dat in een aantal Oost-Europese landen grote weerstand is tegen opname van vluchtelingen. Het is dezelfde reden die bij ons het succes verklaart van partijen als de PVV en Forum voor Democratie. Wilders en Baudet hebben een geesteszieke angst voor het onbekende. Zij vrezen voor de authenticiteit van het eigen volk, als er andere kleuren bijkomen. Dom en kortzichtig; de globalisering waar alle landen van de wereld aan meedoen, al was het alleen maar door de buitenlandse vakanties die gemeengoed zijn geworden, heeft er al lang voor gezorgd dat landsaard en volksaard op verdwijnen staat.

Waar Blok in deze geen oog voor heeft, is dat diezelfde globalisering onwillekeurig leidt tot multiculturele samenlevingen en dat het eenvoudigweg tijd kost om als volk of individu daarmee te leren leven. We zijn tenslotte allemaal mensen met gelijksoortige kenmerken. Daarmee verdient Blok opnieuw een min, maar omdat hij het probleem benoemt en daarmee de discussie op gang brengt, krijgt hij wat dit punt betreft van mij een plus.

Dat Emmeloorder Blok als verantwoordelijkheid dragend minister zijn eigen mensen waarschuwt voor ‘onbekende mensen’ maakt hem structureel ongeschikt om ons land te vertegenwoordigen, in welke hoedanigheid ook. Hij maakt naar alle kanten excuses, dat wel. Maar dat is de kramp van een zwakke geest.

Drie minnen en een plus. Blok bustert Blok. Wegwezen Stef-boy.