Gebeurtenissen

Kabouter Klaver

Ik kan even niet zo gauw een politicus bedenken die zonder zonden is, maar de zonde van Klaver zal moeilijk zijn te evenaren. In de verkiezingen probeerde hij een imitatie van Obama om ons te laten geloven dat hij de nieuwe profeet was. Hij jatte Obama’s slogan, zijn speeches en zijn outfit. Bij zijn ‘meet-ups’ daalde hij neer, alsof hij rechtstreeks door God was gezonden. Zijn verkiezingsteksten waren zelden inhoudelijk van belang en haast nooit origineel, maar hij beloofde ‘change’ en ‘hope’ en een omwenteling als hij voldoende stemmen kreeg om te kunnen regeren. Stoere taal, boordevol ogenschijnlijk aantrekkelijke beloften.

Hij kreeg zijn kiezers, al kozen velen hem vooral vanwege zijn jeugdige lollige smoeltje. Hij beloofde opnieuw met grote stelligheid, dat GroenLinks klaar was om het land te gaan besturen en regeringsverantwoordelijkheid te dragen. Belofte maakt schuld, nietwaar.

GroenLinks kiezers zijn nu echter de verliezers. Klaver snapt geen hout van hoe onze democratie met tientallen partijen en ‘bewegingen’ werkt. Als je je zogenaamde idealen wilt verwezenlijken, moet je er voor zorgen dat je in een kabinet komt. Dat betekent: compromissen accepteren in de verwachting dat ooit ook jouw idealen aan bod komen.

Klaver roept maar steeds dat hij graag wil maar niet tegen elke prijs. Dom staaltje kletspraat. Iedere kiezer weet dat er op meerdere fronten wordt gewerkt aan een menselijker oplossing voor het vluchtelingenprobleem. Ongelimiteerde aantallen opnemen kan Europa niet aan. Ook nu al worden economische vluchtelingen waar mogelijk teruggestuurd, hoewel dat niet altijd een haalbare kaart is.

Klaver durft gewoon niet, aangestuurd door zijn achterban die bang is zetels te verliezen. Maar wie voor idealen strijdt, moet als volwassen mens risico’s nemen. GroenLinksers waren, zijn en blijven politieke kabouters. Met een perfect passende opperkabouter. Laat ze vooral hun gang gaan, maar waak ervoor, ze serieus te nemen. Het is veel namaak en weinig wol.