Gebeurtenissen

Ook de hoogmoed van de jood komt voor de val

Wie denkt dat het Palestijns-Israëlische conflict is op te lossen door gesprekken en afspraken, gelooft in sprookjes. Nu zijn sprookjes bijna altijd lollig en eindigen ze vaak in opwindende gebeurtenissen en verrassende conclusies. Zo niet in Palestina, dat door de joden in 1948 wederrechtelijk is omgedoopt tot Israël. Niks mooi einde. In Palestina is het één-ellende al-ellende en dat is de schuld van de joden.

Moet ik even verklaren misschien. In 1948 kregen de joden in Palestina de beschikking over een eigen stuk grond. Niet omdat ze er recht op hadden, maar als een soort genoegdoening voor de grote persoonlijke schade, die ze hadden geleden tijdens het nationaalsocialistische bewind van Herr Hitler in Europa. Ze waren dolblij, de joden, en ze bedachten voor hun eigen staat een nieuwe naam: Israël.

In het geheel niet blij waren de mensen die er al woonden, naast een contingent joden waren dat de Palestijnen. Ze voelden zich bezet en niet voor vol aangezien. Net als alle Europeanen in de landen die in de Tweede Wereldoorlog door de Duitsers waren bezet en onderdrukt. Het was hun land en ineens maakten anderen dan zijzelf er de dienst uit. Het is alsof er in jouw eigen huis onuitgenodigd een vreemde intrekt, die jou vertelt wat je wel en niet dient te doen. Onaanvaardbaar, voor geen enkel mens en geen enkel volk.

De geestdrift van de autochtone joden was een inspiratie voor duizenden geloofsgenoten om naar Israël te emigreren en mee te helpen aan de opbouw van een joodse staat. Wat joden en kolonisten in betrekkelijk korte tijd voor elkaar kregen, oogste de onbetwiste bewondering van de hele wereld. Van zand maakten ze grasland. Met een doordachte infrastructuur bouwden ze een economie die ertoe deed. De benodigde pecunia ontvingen ze van joden van over de hele wereld. Een toonbeeld van wat saamhorigheid vermag.

Opmerkelijk is dat je deze behoefte aan terugkeer naar het land van oorsprong onder geloofsgenoten vaker ziet. Vandaag de dag hebben we te maken met moslims in het middenoosten die graag een eigen staat willen hebben, hun eigen grondgebied waar ze kunnen doen en laten wat hen goeddunkt en kunnen geloven in wat ze willen. Ze noemen het gebied alvast Islamitische Staat en pakken de zaken schaamteloos moorddadig aan. Wie hen tegenwerkt, snijden ze de keel door of verbranden ze levend. Het uiteindelijke doel is een kalifaat, een land waar alleen geloofsgenoten welkom zijn.

Een andere aanpak dan die de joden in Israël beoogden en uitvoeren, maar in hun uitgangspunt vergelijkbaar. De joden beschouwen zichzelf als het uitverkoren volk en hun land als het beloofde land. Een dikke plak lulkoek waar je je met geen mogelijkheid doorheen eet. Iedereen weet dat de bijbel gewoon een boek is als alle andere boeken; ook in dit geval geschreven door mensen met veel fantasie en een creatieve pen. Misschien waren de schrijvers joods, nou daar ga je al. Was de hoofdfiguur van de bijbel, Jezus, een jood of een Palestijn? Ik denk het laatste.

Het is wederzijds belachelijk dat mensen en volkeren die in een en hetzelfde land wonen, elkaar naar het leven staan. In het gebied wonen circa 8 miljoen joden en een dikke 3 miljoen Palestijnen. Onderdrukker en onderdrukte: ik is groot en jij bent klein. Veelbetekenend is dat voormalig premier Ariël Sharon, een erkende vechtjas, aan het eind van zijn leven toegaf dat de Palestijnen zich naar recht en rede bezet voelen; aan een onafhankelijke Palestijnse staat viel volgens hem niet te ontkomen. Sharon werd door veel kolonisten en ultra-orthodoxe joden als een ‘verrader’ gezien.

Nu de afgrijselijke gruwelen van de Tweede Wereldoorlog langzaam maar zeker vervagen in de mist van de geschiedenis nadert het moment van bezinning. De joden moeten ophouden met slachtoffer spelen. In de hoofden van steeds meer jonge joden groeit boosheid en achterdocht. Het begint onacceptabel te worden dat de ene groep inwoners een andere gewelddadig zijn wil oplegt. Het is niet te tolereren dat mensen huizen bouwen op het terein van een ander. Het is crimineel dat joden met hun geavanceerd wapentuig Palestijnen vermoorden en hun huizen vernietigen. Het besef onder jonge joden groeit: hoogmoed komt voor de val.

En niet alleen onder jongeren. Er is een tendens onder ouderen om Israël de rug toe te keren, het land te verlaten vanwege de onveiligheid. De raketten van de Palestijnen zaaien dood en verderf. Zij zullen worden afgeschoten zolang de onderdrukten het idee houden dat ze geen baas in eigen huis zijn. Als vrije Hollander weet ik dat de weerstand tegen een bezetter generaties kan duren. Een andere vechtersbaas, Benjamin Netanyahu, roept Europese joden op in Israël te komen wonen. Een oproep om de bevolking op peil te houden. Maar joden die in het buitenland zijn geboren en getogen, hebben niets te zoeken in Israël.

Het zijn ontwikkelingen die mijn hoop doet groeien op een splitsing van het land in een Palestijns deel en een joods deel. Terug naar de situatie van voor 1948 en opnieuw beginnen met de toewijzing. Verdeel Palestina in ruwweg een kleine 30% voor de Palestijnen, en dat noemen we Palestina, en en een dikke 70% voor de joden en dat mogen ze Israël noemen. Het is de enige kans om een einde te maken aan dat meer dan stompzinnige, buitenproportionele bloedvergieten. Er is geen noodzaak meer elkaar naar het leven te staan, als je van elkaars terrein afblijft.

NB: meld je aan op eduardrijnja.nl, dan ontvang je een bericht als er een nieuwe tekst is verschenen.